532 - Λείψανο του Αγίου Γεωργίου από τη Νέα Σκήτη Αγίου Όρους

Λείψανο του Αγίου Γεωργίου. Ιερά Καλύβη Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος, Νέα Σκήτη Αγίου Όρους.

Στην Ιερά Καλύβη Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος στη Νέα Σκήτη Αγίου Όρους αποθησαυρίζεται ωραιότατη, περίτεχνη λειψανοθήκη με λείψανο του Αγίου Γεωργίου. Ο Άγιος Γεώργιος παριστάνεται νεκρός με τα χἐρια σταυρωμένα στο στήθος του και τα μάτια κλειστά. Το πρόσωπό του έχει αγιογραφηθεί, ενώ το σώμα του είναι έκτυπο σε ασημένιο ''πουκάμισο''. Στο κέντρο της λειψανοθήκης εγκολπώθηκε τεμάχιο λειψάνου του Αγίου Γεωργίου.

Λείψανο του Αγίου Γεωργίου. Ιερά Καλύβη Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος, Νέα Σκήτη Αγίου Όρους.

126 - Λειψανοθήκη με το δεξί χέρι του Μεγάλου Βασιλείου

Η ασημένια λειψανοθήκη με το δεξί χέρι του Μεγάλου Βασιλείου.
Αποθησαυρίζεται στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων, στη Βενετία.

Η ασημένια λειψανοθήκη με το δεξί χέρι του Μεγάλου Βασιλείου προέρχεται από την Κωνσταντινούπολη. Το 1528 βρισκόταν στα χέρια του Γαβριήλ Σεβήρου και ίσως προερχόταν από την αυτοκρατορική οικογένεια των Παλαιολόγων. Αργότερα βρέθηκε στην ιδιοκτησία του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου στη Βενετία που αποκαλείται και Άγιος Γεώργιος των Ελλήνων (San Giorgio dei Greci).

Ο Γαβριήλ Σεβήρος γεννήθηκε στη Μονεμβασιά. Διέτριβε στη Βενετία και ψηφίστηκε το 1578 εφημέριος της εκεί εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου. Τον Ιούλιο του 1577 επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και προχειρίστηκε αρχιεπίσκοπος της Φιλαδέλφειας της Λυδίας. Επέστρεψε στη Βενετία και διέμεινε εκεί, ενώ το ποίμνιό του μάταια τον ζητούσε, και ο Πατριάρχης τον προέτρεπε να επιστρέψει στην έδρα του. Μετά από πολλές διενέξεις αποφασίστηκε, η έδρα της επισκοπής της Φιλαδέλφειας να μεταφερθεί στη Βενετία.

Ο Σεβήρος αναδείχτηκε ένας εκ των λογιότερων Ελλήνων του αιώνα του. Ως Μητροπολίτης διοίκησε θεάρεστα και με τα συγγράμματά του τίμησε το Ελληνικό έθνος.

Η ασημένια λειψανοθήκη με το δεξί χέρι του Μεγάλου Βασιλείου.

Ο Άγιος Γεώργιος των Ελλήνων στη Βενετία.

Επιστολή του Οικουμενικού πατριάρχη Μητροφάνους Γ' προς το μητροπολίτη Φιλαδελφείας Γαβριήλ Σεβήρο
(Ιούνιος 1580) <από εδώ>.

513 - Συμβόλαιο κατασκευής λειψανοθήκης του 1882

Ἡ λειψανοθήκη τῶν Μεγ. Βραγγιανῶν. Σ᾿ αὐτὴ τὴ φωτογραφικὴ λήψη διακρίνονται,  σὲ ἀνάγλυφη
διακόσμηση, οἱ παραστάσεις τοῦ Ἁγίου Μοδέστου, τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς καὶ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου.

Η λειψανοθήκη αναδημοσιεύει την ανάρτηση του Κωνσταντίνου Σπ. Τσιώλη στο ωραίο ιστολόγιο 'Ἑλληνομουσεῖο Ἀγράφων' με τίτλο 'Λειψανοθήκη Μεγάλων Βραγγιανῶν Ἀγράφων' στην οποία παρουσιάζεται και μεταγράφεται συμβόλαιο κατασκευής λειψανοθήκης του 1882.

--------------------------------------------------------

Λειψανοθήκη Μεγάλων Βραγγιανῶν Ἀγράφων

Στὸν τόπο μας, στὰ Μεγάλα Βραγγιανὰ τῶν Ἀγράφων, σώζεται καὶ φυλάσσεται ὡς πολύτιμο, ἱερό, ἐκκλησιαστικὸ κειμήλιο, ἀργυρὴ λειψανοθήκη μὲ μέρος ἀπὸ ὀστᾶ τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους, τοῦ Ἁγίου Τρύφωνος, τοῦ Ἁγίου Μοδέστου καὶ τοῦ Ἁγίου Νικήτα. Στὴν τοπικὴ προφορικὴ ὁμιλία εἶναι γνωστὴ ὡς  «Ἁϊ Χαράλαμπος». Πολλὰ μᾶς σώζει ἡ προφορικὴ παράδοση, ἀλλὰ καὶ ἡ ἴδια ἡ λειψανοθήκη, γιὰ τὸ πότε καὶ πῶς κατασκευάστηκε, ἀπὸ ποιούς, ποῦ εἶναι ἀφιερωμένη, ποιός ὁ τόπος προελεύσεως τῶν ὀστῶν καὶ πῶς μεταφέρθηκαν στὸν τόπο μας καθὼς καὶ διηγήσεις γιὰ τὶς θαυματουργικές της ἰδιότητες. 

Στὰ ΓΑΚ τοῦ νομοῦ Καρδίτσης ἐντοπίσαμε τὸ ἄγνωστο μέχρι τώρα συμβόλαιο- συμφωνητικὸ κατασκευῆς αὐτῆς τῆς λειψανοθήκης, τὸ περιεχόμενο τοῦ ὁποίου μᾶς παραδίδει πολλαπλὰ πολύτιμες καὶ χρήσιμες μαρτυρίες τόσο γιὰ τὸ ἴδιο αὐτὸ τὸ ἐκκλησιαστικὸ κειμήλιο, ὅσο καὶ γιὰ τὴν τοπικὴ κοινωνία καὶ τὰ μέλη της. Τὸ συμφωνητικὸ κατασκευῆς τῆς λειψανοθήκης συντάσσεται καὶ ὑπογράφεται, στὶς 7 Μαΐου 1882, στὴν Καρδίτσα, ἐνώπιον τοῦ Συμβολαιογράφου Καρδίτσης Νικολάου Κ. Σκαμπαρδώνη, μὲ παραγγέλλοντες τοὺς κτηματίες Βραγγιανῶν Εὐρυτανίας, Ἰωάννη Ἀντωνίου καὶ Γεώργιο Ἀργυρίου καὶ παραγγελιοδόχους τοὺς ἀργυροχρυσοχόους Γεώργιο καὶ Δημήτριο Κ. Δόϊκο.

Διαβάστε περισσότερα παρακάτω:

81 - Ένας άγνωστος Έλληνας άγιος από τη Νάξο είναι ο προστάτης της Ναμύρ, πρωτεύουσας της Βαλονίας του Βελγίου

Ο Ναξιώτης Άγιος Aubain.
Ο πίνακας που είναι άγνωστου ζωγράφου (περίπου 1500)
βρίσκεται στην Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον (National Gallery of Art).

Γεννημένος το 360 στο ελληνικό νησί της Νάξου, ο Aubain παρουσιάστηκε περίπου το 380 στο Άγιο Αμβρόσιο Μεδιολάνων, διαφεύγοντας από το νησί του, όπου οι Ορθόδοξοι καταδιώκονταν από τους Αρειανούς. Μετέπειτα ο Άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων τον έστειλε στη Γαλατία ως ιεραπόστολο επιφορτισμένο με τον εκχριστιανισμό των παγανιστών, αλλά  και τον αγώνα εναντίον των αιρετικών Αρειανών, οι οποίοι είχαν αρνηθεί τη θεότητα του Ιησού και είχαν καταδικαστεί από την Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325. Ο Aubain θα δράσει στη Γαλλία πριν από την άφιξη του το 404 στη Μαγεντία (Mainz) στη Γερμανία. Εκεί κυνηγημένος από αιρετικούς ή σύμφωνα με άλλους ειδικούς από εισβολείς Βανδάλους, θα αποκεφαλιστεί το 406. 

Ο Ναξιώτης Άγιος Aubain.
Το άγαλμα στην εκκλησία του St. Alban στη Dießen am Ammersee.

Ο θρύλος λέει ότι μετά τον αποκεφαλισμό το σώμα του Aubain θα σηκωθεί όρθιο, θα πάρει στα χέρια το κεφάλι που συνέχισε να ψέλνει ύμνους στο Θεό και θα προχωρήσει μέχρι το σημείο που ήθελε να ταφεί. Για αυτό θεωρείται κεφαλοφόρος άγιος και παριστάνεται στην τέχνη να κρατάει το κεφάλι στα χέρια του. Στο μέρος που πέθανε θα χτιστεί αργότερα ένα μεγάλο αββαείο, κέντρο Βενεδικτίνων μοναχών, που όμως θα καταστραφεί ολοκληρωτικά το 1552. Όλα ή μέρος των λειψάνων του Αγίου και Μάρτυρα Aubain θα μεταφερθούν τον 11ο αιώνα στην Ναμύρ του Βελγίου, όπου θα γίνει ο προστάτης του Καθεδρικού, της επισκοπής, αλλά και της πόλης της Ναμύρ, πρωτεύουσας της Βαλονίας του Βελγίου. Είναι επίσης και ο προστάτης  άγιος της Μαγεντίας (Mainz) της Γερμανίας.

Ο Καθεδρικός της Ναμύρ, ο μοναδικός καθεδρικός ναός στο Βέλγιο χτισμένος σε ακαδημαϊκό ύστερο μπαρόκ.
Ωραιότατη η πρόσοψη του ναού με τις κορινθιακές κολώνες.

Η πόλη Ναμύρ
(ενίοτε και Ναμούρ)
του Βελγίου.

652 - Αντικείμενα επιφανών προσώπων της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου κατά τον 19ο αι.

 

Λείψανα και λειψανοθήκες επιφανών προσώπων του 19ου αιώνα.
Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου

Από την εξαίρετη διπλωματική εργασία του Αθανασίου Αλεξίου, Συντηρητή Αρχαιοτήτων και Έργων Τέχνης, Αντικείμενα επιφανών προσώπων της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου κατά τον 19ο αι. Προτάσεις προληπτικής συντήρησης και διαφύλαξής τους, Ι. Μ. Μ. ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ, Οκτώβριος 2021, αποδελτιώσαμε τις αναφορές σε λειψανοθήκες που κατείχαν ή και διακόσμησαν επιφανή πρόσωπα της Ιεράς Μονής κατά τον 19ο αιώνα.

Η διπλωματική αυτή εργασία είναι διαθέσιμη στην Αγιορειτική Βιβλιοθήκη (εδώ) και συνιστάτε θερμά το διάβασμα όλης της εργασίας.

Διαβάστε περισσότερα παρακάτω:

172 - Η βυζαντινή σταυροθήκη Τιμίου Ξύλου Fieschi Morgan

Η βυζαντινή σταυροθήκη Fieschi Morgan.

 

Η βυζαντινή σταυροθήκη Fieschi Morgan κατασκευάστηκε στην Κωνσταντινούπολη στις αρχές του 9ου αιώνα (περίπου το 800) από χρυσό, σμάλτο και νιέλο. Έχει διαστάσεις 10,2 x 7,3 εκ. και είναι στην πραγματικότητα μία θήκη που κλείνει με ένα συρόμενο κάλυμμα (καπάκι). Η πάνω πλευρά του καλύμματος είναι διακοσμημένη με σμάλτο και εικονίζει την Σταύρωση, καθώς και προτομές αγίων, ενώ η κάτω του πλευρά έχει τέσσερα επεισόδια  από τη ζωή του Χριστού. Προτομές αγίων εικονίζονται επίσης περιμετρικά της σταυροθήκης. Το κάλυμμα  αποκαλύπτει στο εσωτερικό πέντε μεγάλα διάχωρα σε σχήμα σταυρού που περιείχαν κάποτε Τίμιο Ξύλο και πιθανότατα μικρολείψανα των αγίων που εικονίζονται στην σταυροθήκη. Το Τίμιο Ξύλο και τα λείψανα λανθάνουν σήμερα.

Το κάλυμμα της βυζαντινής σταυροθήκης. Η Σταύρωση στο κέντρο με την Θεοτόκο και τον Ιωάννη
και δεκατέσσερεις προτομές αγίων περιμετρικά. Εικονίζονται οι Άγιοι Δημήτριος, Ευστάθιος, Λαυρέντιος, Λουκάς,
Μάρκος, Θωμάς, Ιάκωβος, Γρηγόριος ο Θαυματουργός, Κοσμάς, Δαμιανός, Αντώνιος, Ιούδας, Ματθαίος και Βαρθολομαίος. 

      
Η σταυροθήκη ήταν κάποτε στην κατοχή του Πάπα Ιννοκέντιου του Γ', ο οποίος, ως γνωστόν, υποστήριξε την Δ' Σταυροφορία. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, οι μοναχοί του Αγίου Όρους απευθύνθηκαν σε αυτόν, καθώς οι Σταυροφόροι τους κακομεταχειρίστηκαν. Ο Ιννοκέντιος τους πήρε υπό την προστασία του και στις επιστολές του (ΧΙΙΙ, 40 XVI, 168) αποτίει φόρο τιμής στις μοναστικές αρετές τους. Η βυζαντινή σταυροθήκη Fieschi Morgan είναι από το 1917, κατόπιν δωρεάς, τμήμα του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης.

Προτομές αγίων στις τέσσερεις πλευρές περιμετρικά της βυζαντινής σταυροθήκης.
Εικονίζονται οι Άγιοι Αναστάσιος, Νικόλαος, Πέτρος, Παύλος, Ιωάννης, Ανδρέας,
Παντελεήμων, Ευστράτιος, Μερκούριος, Πλάτων, Θεόδωρος, Προκόπιος και Γεώργιος.

Δείτε ακόμα έντεκα φωτογραφίες παρακάτω:

613 - Βυζαντινή σταυροθήκη Τιμίου Ξύλου στον Άγιο Μάρκο Βενετίας

 

Βυζαντινή σταυροθήκη Τιμίου Ξύλου στον Άγιο Μάρκο Βενετίας.
Φέρει συρόμενο καπάκι που αποκαλύπτει Τίμιο Ξύλο σε σχήμα πατριαρχικού σταυρού.

Βυζαντινή σταυροθήκη Τιμίου Ξύλου

Τέλη 10ου - αρχές 11ου αιώνα

Επιχρυσωμένο ασήμι σε ξύλο, σμάλτα, πολύτιμες πέτρες

Στον Άγιο Μάρκο Βενετίας τουλάχιστον από το 1325, όπου και αναφέρεται σε καταγραφή κειμηλίων

Μήκος 270 χιλ, πλάτος 220 χιλ

Πολύ πλούσια διακοσμημένη βυζαντινή σταυροθήκη Τιμίου Ξύλου, η οποία ανοίγει με ένα συρόμενο καπάκι, για να αποκαλύψει τρία κομμάτια Τιμίου Ξύλου που έχουν συναρμοθεί σε σχήμα πατριαρχικού σταυρού. 

Βυζαντινή σταυροθήκη Τιμίου Ξύλου στον Άγιο Μάρκο Βενετίας.
Εμπρόσθια όψη με το συρόμενο καπάκι κλειστό. Φέρει παράσταση της Σταύρωσης.

Βυζαντινή σταυροθήκη Τιμίου Ξύλου στον Άγιο Μάρκο Βενετίας.
Το συρόμενο καπάκι ανοιχτό. Τίμιο Ξύλο συναρμοσμένο σε σχήμα πατριαρχικού σταυρού.

Βυζαντινή σταυροθήκη Τιμίου Ξύλου στον Άγιο Μάρκο Βενετίας.
Η οπίσθια όψη.

Διαβάστε περισσότερα και δείτε περισσότερες λεπτομερείς φωτογραφίες:

601 - Οι ιερές αλυσίδες του Αγίου Γεωργίου

Οι ιερές αλυσίδες του Αγίου Γεωργίου. Αριστερά στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στη Λύδδα (Ισραήλ)
και δεξιά στην Πατριαρχική Μονή Αγίου Γεωργίου στο Παλαιό Κάιρο (Αίγυπτος).

Σε δύο μέρη σώζονται αλυσίδες που είναι στενά συνδεδεμένες με τον Άγιο Γεώργιο. Η πρώτη βρίσκεται στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στη Λύδδα (Ισραήλ) και η δεύτερη στην Πατριαρχική Μονή Αγίου Γεωργίου στο Παλαιό Κάιρο (Αίγυπτος).

Σύμφωνα με διάφορες παραδόσεις, αλλά δεν γνωρίζω αν είναι τοπικές, η πρώτη αλυσίδα θεωρείται ότι ήταν η αλυσίδα του αλόγου του Αγίου Γεωργίου, ενώ η δεύτερη ήταν η αλυσίδα με την οποίαν προσδέθηκε ο Άγιος Γεώργιος κατά τη διάρκεια των βασανισμών του.

Πολλές φορές οι προσκυνητές περιελίσσονται με τις αλυσίδες και ζητούν τη βοήθεια του Αγίου Γεωργίου ενθυμούμενοι το μαρτύριο και το ακλόνητο της πίστης του. 

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες παρακάτω:

16 - Βυζαντινή λειψανοθήκη με το χέρι του Αγίου Γεωργίου

Η βυζαντινή ασημένια λειψανοθήκη (δεξιά) με το χέρι του Αγίου Γεωργίου

Το χέρι του Αγίου Γεωργίου με την εσωτερική ασημένια λειψανοθήκη είναι ένα από τα τέσσερα υπερπολύτιμα λείψανα που, όπως λέγεται, ο Δόγης της Βενετίας Ερρίκος Δάνδολος (γεν. 1107; – θαν. 21 Ιουνίου 1205), κακόφημος για τον ρόλο του στην Τέταρτη Σταυροφορία την οποία αυτός, σε ηλικία ενενήντα ετών, κατεύθυνε ενάντια στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, λεηλατώντας την Κωνσταντινούπολη, έφερε μαζί του από την Κωνσταντινούπολη μετά το 1204. Τα άλλα τρία λείψανα είναι: του Αίματος του Χριστού, τεμάχιο Τιμίου Ξύλου και το κεφάλι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Ο Άγιος Γεώργιος σύντομα θα γίνει ο τρίτος προστάτης της Βενετίας μετά τον Άγιο Μάρκο και τον Άγιο Θεόδωρο.

Η Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας με τις κτήσεις της και τις εμπορικές της αποικίες

Βενετία, Ιταλία

263 - Το υπερφυσικό και θαυματουργό βυζαντινό "ξόανο" του Αγίου Γεωργίου στην Ομορφοκκλησιά Καστοριάς

Η υπερμεγέθης ανάγλυφη εικόνα του Αγίου Γεωργίου στην Ομορφοκκλησιά Καστοριάς.

Από την Καστοριά ακολουθώντας την κοίτη του Αλιάκμονα ΒΑ φθάνουμε στο Άργος Ορεστικό. Εκεί ανάμεσα στο Νεστόριο και το Άργος Ορεστικό βρίσκεται ο μικρός οικισμός της Ομορφοκκλησιάς.

Στν άκρη του χωριού βρίσκεται ο βυζαντινός ναός του Αγίου Γεωργίου. Το χωριό είναι παλιό και φαίνεται πως ιδρύθηκε σταδιακά γύρω από το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Στον Κώδικα της Ιεράς Μητροπόλεως Καστοριάς το χωριό γράφεται Κάλλιστα και μνημονεύεται από το 17ο αιώνα (1684). 

Η φήμη του ναού βασίζεται στη μοναδική στο είδος της ξύλινη, με βαθύ ανάγλυφο, γλυπτή εικόνα του Αγίου Γεωργίου. Το ξύλινο εικόνα - άγαλμα του Αγίου είναι τοποθετημένο στη μεσημβρινή κόγχη που σχηματίστηκε μετά το φράξιμο της μεσημβρινής θύρας επικοινωνίας άλλοτε του ναού με το ύπαιθρο.

Η υπερμεγέθης ανάγλυφη εικόνα του Αγίου Γεωργίου στην Ομορφοκκλησιά Καστοριάς.

Η υπερμεγέθης ανάγλυφη αυτή εικόνα του Αγίου Γεωργίου συγκρατεί υπερφυσικώς νομίσματα και κάθε είδους κέρματα στην επιφάνειά της και θεωρείται θαυματουργή, αφού, σύμφωνα με τους ντόπιους, πολλοί έχουν θεραπευτεί εκεί από τον Άγιο Γεώργιο. Γι' αυτό κατά καιρούς βλέπουμε κρεμασμένα μπροστά από την ξυλόγλυπτη εικόνα σχοινάκια και αφιερώματα (τάματα αργυρά), κοσμήματα, μαντίλια και πουκάμισα, σύμφωνα με τη λαϊκή πίστη του κρεμάσματος ρακών κοντά σε αγιάσματα ή θάμνους και δέντρα, τα οποία απαντούμε σε διάφορα σημεία της υπαίθρου.

Διαβάστε περισσότερα παρακάτω:

140 - Πληγή εις τα οστά, πικρόν ύδωρ ερυθρόν : το μαρτύριο της Αγίας Νεομάρτυρος Ακυλίνης - Αγγελίνης

Στις 27 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη της Νεομάρτυρος Ακυλίνης ή Αγγελίνης της Ζαγκλιβερινής.

Σύμφωνα με τον βίο της, ο πατέρας της Ακυλίνας σκότωσε έναν Τούρκο μετά από φιλονικία μαζί του. Για ν’ αποφύγει την τιμωρία του θανάτου, δέχτηκε να αλλαξοπιστήσει. Κατόπιν παραινέσεων των Τούρκων προσπάθησε να αλλαξοπιστήσει και την κόρη του, όμως παρά τις επίμονες προσπάθειες του πατέρα της και τις απειλές των Τούρκων, η Ακυλίνα δεν αρνήθηκε τον Χριστό, με αποτέλεσμα να πεθάνει μαρτυρικά, μετά από πολυήμερο ξυλοκόπημα και ραβδισμό, στις 27 Σεπτεμβρίου του 1764, σε ηλικία δεκαοκτώ χρονών.

Τα σεπτά και χαριτόβρυτα λείψανα της Αγίας Νεομάρτυρος Ακυλίνης ευρέθησαν κατά θαυμαστό τρόπο το έτος 2012. Η ίδια μάλιστα περιέγραψε το μαρτύριό της σε ενύπνιο που είδε ευσεβής γυναίκα του λαού.  

  

...Στή συνέχεια μοῦ ἔδειξε κάτω ἀπό τό χῶμα ...τό κρανίο βαμμένο μέ ἔντονο ἐρυθρό χρῶμα...τήν εἶχαν κρεμασμένη ἀπό τά χέρια καί τήν χτυποῦσαν μέ ἀγκαθωτά ραβδιά καί ξύλα, τά ὁποῖα ἔβγαζαν μέσα ἀπό ἕνα πιθάρι πού ἦταν γεμάτο μέ ἕνα ἐρυθρόν ὑγρό (δηλητήριο)...Τό δηλητήριον πού τῆς ἔριχναν οἱ Τοῦρκοι τῆς ἔκαψε τίς σάρκες καί οἱ πόνοι ἦταν ἀφόρητοι...

  
Σ’ αὐτό τό χρονικό διάστημα μοῦ ἐνεφανίσθη σέ ἐνύπνιον μία κοπέλλα ἡ ὁποία μοῦ εἶπε ὅτι εἶναι ἡ Ἀγγελίνα...

   
Ἡ Ἁγία Ἀγγελίνα πού μοῦ ἐφανερώθη στό ἐνύπνιον ἦταν νεαρή σέ ἡλικία, ψηλή κοπέλλα μέ ξανθά μαλλιά, ἐξαιρετικῆς ὀμορφιᾶς καί στεκόταν στήν ἐξωτερική πόρτα πού ὁδηγεῖ στό ἐσωτερικό του Ἱεροῦ Βήματος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῶν Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Ὄσσης. Μοῦ ἔλεγε πώς πρέπει νά μετρήσω ἑπτά βήματα ἀπό τήν πόρτα κοντά στό Ἱερόν τοῦ Ναοῦ καί μοῦ ὑπέδειξε τό σημεῖο πού θά σταθῶ, ἀκριβῶς ἀπέναντι, βλέποντας τόν τοῖχο τοῦ Ναοῦ καί στόν ὁποῖον ἐπάνω ὑπῆρχε τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Καί συνέχισε ἡ Ἁγία λέγοντας ὅτι ἐκεῖ θά βροῦμε τά ὀστᾶ της καί συνέχισε λέγοντας: «πληγή εἰς τά ὀστᾶ, πικρόν ὕδωρ ἐρυθρόν».

 

Η τίμια κάρα της Αγίας Νεομάρτυρος Ακυλίνης - Αγγελίνη.
Είναι ορατό το ερυθρό χρώμα από το δηλητήριο που τις έκαιε τις σάρκες.

Στή συνέχεια μοῦ ἔδειξε κάτω ἀπό τό χῶμα τά ὀστᾶ μαζεμένα σέ ἐμβρυϊκή στάση καί τό κρανίο βαμμένο μέ ἔντονο ἐρυθρό χρῶμα. Μετά ἀπό αὐτό ἡ Ἁγία Ἀγγελίνα μοῦ διηγήθηκε τό φοβερό καί ἀπάνθρωπο μαρτύριό της. Πώς τήν εἶχαν κρεμασμένη ἀπό τά χέρια καί τήν χτυποῦσαν μέ ἀγκαθωτά ραβδιά καί ξύλα, τά ὁποῖα ἔβγαζαν μέσα ἀπό ἕνα πιθάρι πού ἦταν γεμάτο μέ ἕνα ἐρυθρόν ὑγρό (δηλητήριο). Τήν εἶχαν δεμένη σέ ἕνα σιδερένιο μηχάνημα βασανιστηρίων, στό ὁποῖον τά πάνω ἄκρα καί τά κάτω ἄκρα, ἔχοντάς τα δεμένα σφιχτά πάνω σέ κοφτερές τροχαλίες καί τά πλευρά, ἀκουμποῦσαν σέ αἰχμηρά καρφιά πού ὑπῆρχαν πάνω στό μηχάνημα αὐτό. Μέ τήν τριβή κομματιάστηκαν τά ροῦχα καί οἱ σάρκες της. Κόπηκαν τά ἄκρα σέ σημεῖο τέτοιο, πού ἴσα νά κρέμονται ἀπό τό ὑπόλοιπον σῶμα. Τό δηλητήριον πού τῆς ἔριχναν οἱ Τοῦρκοι τῆς ἔκαψε τίς σάρκες καί οἱ πόνοι ἦταν ἀφόρητοι. Κρεμασμένη τήν χτυποῦσαν καί τήν βασάνιζαν ἀτελείωτες ὧρες. Ἀπό τό ἀνελέητο μαρτύριόν της ἡ γῆ γύρω της βάφτηκε κόκκινη. Ἀπό τό αἷμα δέν ξεχώριζες τίποτα πάνω στό σῶμα της.

 
Ἀφήγησις Ἐνυπνίου εὐσεβοῦς γυναικός περί τοῦ τόπου ταφῆς τῆς Ἁγίας Νεομάρτυρος Ἀκυλίνης (απόσπασμα)

Διαβάστε περισσότερα παρακάτω:

661 - Η ελπίς των απελπισμένων

 

Η ελπίς των απελπισμένων. Βυζαντινή εικόνα του 14ου αι.
Επισκοπικό Μουσείο πόλεως Φράιζινγκ Βαυαρίας, Γερμανία

Η μικρή αυτή βυζαντινή εικόνα, με μέγεθος μόνο 27,8 Χ 21,5 εκ., μία από τις πολλές βυζαντινές εικόνες που μεταφέρθηκαν στη Λατινική Δύση, αποδίδεται στον ευαγγελιστή Λουκά και αποθησαυρίζεται σήμερα στο Επισκοπικό Μουσείο της πόλης Φράιζινγκ της Βαυαρίας, στη Γερμανία.

Η ελπίς των απελπισμένων. Βυζαντινή εικόνα του 14ου αι.
Επισκοπικό Μουσείο πόλεως Φράιζινγκ Βαυαρίας, Γερμανία

Διαβάστε περισσότερα παρακάτω:

361 - Το παρουσιαστικό του Ιησού

Το πρόσωπο του βασανισμένου και σταυρωθέντος άνδρα από  την Ιερά Σινδόνη ή Σινδόνη του Τορίνου.
Yποστηρίζεται ότι πρόκειται για το σάβανο στο οποίο εναποτέθηκε το σώμα του Ιησού Χριστού,
μετά την αποκαθήλωσή του από τον Σταυρό.

Φυλετικά, φυσιογνωμικά, γλωσσικά και πολιτιστικά γνήσιος Ισραηλίτης
 

Ανάστημα μάλλον μέτριο
 

Χρώμα δέρματος ανοιχτό καφέ (σιταρένιο)
 

Χρώμα ματιών μαύρο ή καφέ
 

Μαλλιά σκούρα, μακριά με χωρίστρα στη μέση, αλειμμένα με ελαφρύ λάδι 

... ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου οὐκ ἤλειψας ... (Λουκ. 7, 46)

... σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι ... (Ματθ., 6, 17)

Γενειάδα και μουστάκι

Φωνή χαρακτηριστική και γνώριμη, κατά περιστάσεις δυνατή 

... καὶ πάντες ἐμαρτύρουν αὐτῷ καὶ ἐθαύμαζον ἐπὶ τοῖς λόγοις τῆς χάριτος τοῖς ἐκπορευομένοις ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ ἔλεγον· Οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς Ἰωσὴφ ; (Λουκ. 4, 22)
          

... Ἐν δὲ τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῇ μεγάλῃ τῆς ἑορτῆς εἱστήκει ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔκραξε λέγων· Ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω ... (Ιωάν., 7, 37)
   

... καὶ ταῦτα εἰπὼν φωνῇ μεγάλῃ ἐκραύγασε· Λάζαρε, δεῦρο ἔξω (Ιωάν., 11, 43)

... λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Μαρία. στραφεῖσα ἐκείνη λέγει αὐτῷ· Ραββουνί ... (Ιωάν., 20, 16) 

 Διαβάστε περισσότερα παρακάτω:

 

7 - Λειψανοθήκες στο Μουσείο Μπενάκη

Μία αναζήτηση στα ηλεκτρονικά διαθέσιμα αρχεία του Μουσείου Μπενάκη επέστρεψε δώδεκα αναφορές με τον όρο αναζήτησης λειψανοθήκη. Εκτός από τους χάλκινους σταυρούς με υποδοχές για τεμάχια αγίων λειψάνων ή Τιμίου Ξύλου που είναι βυζαντινοί, οι υπόλοιπες λειψανοθήκες είναι μεταβυζαντινές. Όλες οι λειψανοθήκες προέρχονται από τα κειμήλια του προσφυγικού ελληνισμού της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης.



Ασημένια λειψανοθήκη της καρδιάς του αγίου Xαραλάμπους,
με χρονολογημένη επιγραφή του 1732.
Προέρχεται από τα κειμήλια των προσφύγων της Mικράς Aσίας και της Aνατολικής Θράκης.
Mήκ. 0,11, πλ. 0,08 μ. (ΓΕ 34052)



496 - Τα σπάργανα του Χριστού

Η προσκύνηση των ποιμένων, πίνακας του Georges de la Tour, 1644, Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι.

ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστὸς Κύριος, ἐν πόλει Δαυΐδ. καὶ τοῦτο ὑμῖν τὸ σημεῖον· εὑρήσετε βρέφος ἐσπαργανωμένον, κείμενον ἐν φάτνῃ. (Κατά Λουκάν, 2, 11-12)

Τα σπάργανα του Χριστού είναι οι φασκιές, δηλαδή οι μακριές και φαρδιές υφασμάτινες ταινίες, με τις οποίες τύλιγαν παλιά τα μωρά. Το έθιμο της σπαργάνωσης των νεογέννητων είναι πολύ παλιό, διήρκεσε επί χιλιετηρίδες και μόλις πρόσφατα σταμάτησε στην Ευρώπη (ίσως εδώ και σαράντα, πενήντα χρόνια).

Σύμφωνα με μια παράδοση, τα σπάργανα του Χριστού είχαν διασωθεί στα Ιεροσόλυμα και μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη από την Αγία Ευδοκία, σύζυγο του αυτοκράτορα Θεοδόσιου Β´. 

Τα σπάργανα του Χριστού ήταν πολύ δημοφιλή ως χριστολογικό κειμήλιο στο Βυζάντιο και έχει διασωθεί μια μικρογραφία στο χειρόγραφο «Σκυλίτζης της Μαδρίτης» στην οποίαν παριστάνεται λιτανεία ιερών κειμηλίων, ανάμεσα στα οποία ήταν και τα σπάργανα του Χριστού, από το Μέγα Παλάτιο των Βυζ. αυτοκρατόρων ως την Παναγία των Βλαχερνών. 

αὐχμοῦ δὲ γενομένου, ὡς ἐπὶ μῆνας ὅλους ἓξ μὴ καταρραγῆναι ὑετόν, λιτανείαν ἐποιήσαντο
οἱ τοῦ βασιλέως ἀδελφοί, ὁ μὲν Ἰωάννης βαστάζων τὸ ἅγιον μανδύλιον, ὁ μέγας δομέστικος
τὴν πρὸς Αὔγαρον ἐπιστολὴν τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ πρωτοβεστιάριος Γεώργιος τὰ ἅγια σπάργανα.
καὶ πεζῇ ὁδεύσαντες ἀπὸ τοῦ μεγάλου παλατίου ἀφίκοντο ἄχρι τοῦ ναοῦ τῆς ὑπεραγίας
θεοτόκου τῶν Βλαχερνῶν. ἐποίησε δὲ καὶ ἑτέραν λιτὴν ὁ πατριάρχης σὺν τῷ κλήρῳ.
οὐ μόνον δὲ οὐκ ἔβρεξεν, ἀλλὰ καὶ χάλαζα παμμεγέθης καταρραγεῖσα συνέτριψε
τὰ δένδρα καὶ τὰς κεράμους τῆς πόλεως.

 Διαβάστε περισσότερα:

111 - Τα ιερά κειμήλια της Θεοτόκου του Φάρου στη βυζαντινή Κωνσταντινούπολη

390 - Ιερά Λείψανα της Γεννήσεως του Χριστού στη βυζαντινή Κωνσταντινούπολη

Πολύ γρήγορα μικροτεμάχια από τα σπάργανα του Χριστού ενσωματώθηκαν σε βυζαντινές σταυροθήκες Τιμίου Ξύλου μαζί με άλλα χριστολογικά και μαριολογικά κειμήλια, των οποίων οι κάτοχοι ήταν μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας. Κάποιες από αυτές τις βυζαντινές σταυροθήκες Τιμίου Ξύλου έχουν διασωθεί. Η λειψανοθήκη κατάφερε να εντοπίσει αναφορές για λείψανο των σπαργάνων του Χριστού στις ακόλουθες:

Διαβάστε περισσότερα παρακάτω:

111 - Τα ιερά κειμήλια της Θεοτόκου του Φάρου στη βυζαντινή Κωνσταντινούπολη

Η εικόνα στο βυζαντινό σκαλιστό ελεφαντόδοντο παριστάνει την άφιξη στην Κωνσταντινούπολη
της δεξιάς χείρας του Πρωτομάρτυρα Στέφανου από τα Ιεροσόλυμα γύρω στα 421 και την πάνδημη
συμμετοχή του λαού στην υποδοχή και προσκύνησή της. Η λειψανοθήκη τοποθετήθηκε σε μία
καινούργια εκκλησία που χτίστηκε για αυτό το σκοπό μέσα στο Ιερό Παλάτιο των βυζαντινών αυτοκρατόρων
από την Πουλχερία Αυγούστα, αδελφή του αυτοκράτορα Θεοδόσιου του Β'.
Η εικόνα φυλάσσεται στην Τρηρ (Trier) της Γερμανίας.

Η Θεοτόκος του Φάρου ήταν μία βυζαντική εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν κτισμένη στο νότιο τμήμα του Μεγάλου ή Ιερού Παλατίου των βυζαντινών αυτοκρατόρων και ονομάστηκε έτσι λόγω του φάρου που βρίσκονταν δίπλα της ακριβώς. Στην εκκλησία ετούτη φυλάσσονταν η σημαντικότερη συλλογή χριστιανικών κειμηλίων όλου του κόσμου. Η εκκλησία ήταν αφιερωμένη στην Θεοτόκο, μάλιστα το θεοτοκονύμιό Της ήταν Οἰκοκυρὰ, Παναγία Οἰκοκυρὰ, και υπήρχε μάλιστα μία μεγάλη εφέστιος εικόνα πίσω ακριβώς από το Ιερό Βήμα.

αὐχμοῦ δὲ γενομένου, ὡς ἐπὶ μῆνας ὅλους ἓξ μὴ καταρραγῆναι ὑετόν, λιτανείαν ἐποιήσαντο οἱ τοῦ βασιλέως ἀδελφοί, ὁ μὲν Ἰωάννης βαστάζων τὸ ἅγιον μανδύλιον, ὁ μέγας δομέστικος τὴν πρὸς Αὔγαρον ἐπιστολὴν τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ πρωτοβεστιάριος Γεώργιος τὰ ἅγια σπάργανα. καὶ πεζῇ ὁδεύσαντες ἀπὸ τοῦ μεγάλου παλατίου ἀφίκοντο ἄχρι τοῦ ναοῦ τῆς ὑπεραγίας θεοτόκου τῶν Βλαχερνῶν. ἐποίησε δὲ καὶ ἑτέραν λιτὴν ὁ πατριάρχης σὺν τῷ κλήρῳ. οὐ μόνον δὲ οὐκ ἔβρεξεν, ἀλλὰ καὶ χάλαζα παμμεγέθης καταρραγεῖσα συνέτριψε τὰ δένδρα καὶ τὰς κεράμους τῆς πόλεως. σιτοδείας δὲ κατασχούσης τὴν πόλιν, ὁ Ἰωάννης ἐξωνήσατο ἀπὸ Πελοποννήσου καὶ Ἑλλάδος σίτου χιλιάδας ἑκατόν, καὶ δι' αὐτῶν τοὺς πολίτας παρεμυθήσατο.

Κατά τη διάρκεια της άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους Σταυροφόρους το 1204, η εκκλησία απέφυγε αρχικά την καταστροφή και τη δήωση, αφού ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός κινήθηκε γρήγορα με τον στρατό του για να καταλάβει το Μεγάλο Παλάτι και έτσι τα χριστιανικά κειμήλια της εκκλησίας του Φάρου πέρασαν με ασφάλεια στα χέρια του νέου και πρώτου αυτοκράτορα της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης Βαλδουίνου του Α΄. Είναι γνωστό ότι στην Κωνσταντινούπολη είχαν συγκεντρωθεί κατά το πέρασμα των αιώνων πλήθος αγίων λειψάνων και ιερών κειμηλιών. Μάλιστα έχει υπολογιστεί ότι υπήρχαν περισσότερα από 3.600 λείψανα από περίπου 476 διαφορετικούς αγίους, ενώ τα σπουδαιότερα από αυτά, τα όργανα Πάθους του Χριστού, όπως ο Ακάνθινος Στέφανος, ο Τίμιος Σταυρός, Ήλος της Σταύρωσης, η Ιερά Λόγχη που ένυξε την πλευρά Του κτλ είχαν συγκεντρωθεί στο παλατινό αυτοκρατορικό παρεκκλήσι, στην εκκλησία της Θεοτόκου του Φάρου.

Σχηματική αναπαράσταση του Μέγα ή Ιερού Παλατίου της βυζαντινής  Κωνσταντινούπολης.
Η Θεοτόκος του Φάρου σημειώνεται με κίτρινο χρώμα.

Διαβάστε περισσότερα παρακάτω:

180 - Δύο κάρες αγίων από τους συλημένους θησαυρούς της Μονής Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου

Η κάρα της Αγίας Ματρώνας της εν Κωνσταντινουπόλει σε "ομιλούσα" επίχρυση λειψανοθήκη
διακοσμημένη με πολύτιμους λίθους, μέρος κάποτε των συλημένων κειμηλιακών θησαυρών
της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου.

Στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο (Национален Исторически Музей) της Βουλγαρίας (Σόφια) φυλάσσονται δύο υπέροχες "ομιλούσες" λειψανοθήκες με τις κάρες της Αγίας Ματρώνας της εν Κωνσταντινουπόλει και του Αγίου Διονυσίου Α΄, του επονομαζόμενου Σοφού, ο οποίος διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 1467-1471 και 1488-1490. Οι κάρες προέρχονται από τους συλημένους από τους βούλγαρους κομιτατζήδες κειμηλιακούς θησαυρούς της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου.

Η κάρα του Αγίου Διονυσίου Α΄, Οικουμενικού Πατριάρχου, σε "ομιλούσα"
επίχρυση λειψανοθήκη, μέρος κάποτε των συλημένων κειμηλιακών
θησαυρών της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου.

Σόφια, Βουλγαρία.

Διαβάστε περισσότερα παρακάτω: