189 - Η Σταυροθήκη Τιμίου Ξύλου της Λιέγης

Η Σταυροθήκη Τιμίου Ξύλου της Λιέγης.
Φέρει Τίμιο Ξύλο και λείψανα.

Στο Μουσείο Curtius (Musée Curtius), στη Λιέγη (Liège) του Βελγίου, φυλάσσεται μία σταυροθήκη Τιμίου Ξύλου, περίφημο έργο της λεγόμενης τέχνης Μοζάν (Mosan art).

Η τρίπτυχη σταυροθήκη κατασκευάστηκε από ξύλο βελανιδιάς που καλύφθηκε από έκτυπο επιχρυσωμένο χαλκό. Ο χαλκός χαράχτηκε και εν μέρει επισμαλτώθηκε. Το τρίπτυχο αποδίδεται στον Godefroid de Huy (περ 1100 - περ 1173), Βέλγο χρυσοχόο και επισμαλτωτή, και έχει διαστάσεις 55 Χ 53 εκ. (ανοιχτό).

Τέσσερα μικροτεμάχια Τιμίου Ξύλου που ενώθηκαν σε σχήμα σταυρού.
Μικροτεμάχιο από την κάρα του Ιωάννη του Βαπτιστή και ένα δόντι του Αγίου Βικεντίου.

Στο αέτωμα η μορφή του Χριστού. Στο κεντρικό μέρος δύο άγγελοι κρατούν ένα πλαίσιο που περιέχει τέσσερα μικροτεμάχια Τιμίου Ξύλου που ενώθηκαν σε σχήμα σταυρού. Επιγραφή: Lignu(m) Vit(a)e (= Το Ξύλο της Ζωής). Μεταξύ τους τα μικροτεμάχια του Τιμίου Ξύλου χωρίζονται από μαργαριτάρια. Στο κέντρο του σταυρού πολύτιμος λίθος (αχάτης). Οι άγγελοι συμβολίζουν, όπως υποδηλώνουν οι επιγραφές, την Veritas (= Αλήθεια) αριστερά και την Κρίση (= Judicium) δεξιά. Πάνω από το πλαίσιο με τα μικροτεμάχια του Τιμίου Ξύλου προτομή τρίτου αγγέλου από σμάλτο με την επιγραφή: Misericordia (= Έλεος).  Κατωτέρω του κεντρικού πλαισίου και εντός διαφανούς πολύτιμου λίθου (cabochon) μικροτεμάχιο από την κάρα του Ιωάννη του Βαπτιστή και ένα δόντι του Αγίου Βικεντίου. Στη βάση προτομές πέντε αγίων, τρεις από τους οποίους κρατούν βιβλίο. Επιγραφή: Resurrectio sanctorum (= Η Ανάσταση των Αγίων). Στα πλαϊνά φύλλα του τρίπτυχου, οι προτομές των δώδεκα αποστόλων.

Σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση, το Τίμιο Ξύλο δωρήθηκε το 1006 στον αυτοκράτορα Ερρίκο Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον βασιλιά της Γαλλίας Ροβέρτο Β΄ τον Ευλαβή. Με τη σειρά του ο Ερρίκος Β΄ το αντιδώρησε στη χριστιανική αδελφότητα του Τιμίου Σταυρού της Λιέγης, το ίδιο περίπου διάστημα. 

  

Η Λιέγη του Βελγίου.

 Δείτε περισσότερες φωτογραφίες:

188 - Αγιοκατάταξη του Γέροντος Πορφυρίου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο

Στην αγιοκατάταξη του Γέροντος Πορφυρίου (1906 - 1991) προχώρησε η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, κατά την σημερινή συνεδρίασή της (Τετάρτη 27/11/2013), υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Πηγή:

Οικουμενικό Πατριαρχείο

Αγιορειτικές Μνήμες

187 - Η Εκκλησία έχει σκοπό να κάνει τον άνθρωπο ιερό λείψανο

Tο αδιάφθορο λείψανο της Αγίας Θεοδώρας, της Αυγούστας.
"...ἡ θήκη, θεόστεπτε, τῶν σῶν ἁγίων λειψάνων, πλήρης οὖσα χάριτος, καταφλέγει δαίμονας..."

Σκέφτηκα, λοιπόν, νὰ σᾶς πῶ λίγα πράγµατα γύρω ἀπὸ τὴν ἀξία τῶν ἱερῶν λειψάνων. Τὸ ἐρώτηµα εἶναι: γιατί ἐµεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ἀγαπᾶµε πάρα πολὺ τὰ ἱερὰ λείψανα; Ὑπάρχουν βαθύτατοι λόγοι ποὺ δείχνουν ὅτι τὰ ἱερὰ λείψανα τὰ ἀγαπᾶµε γιατί ἐκφράζουν τὴν θεολογία τῆς Ἐκκλησίας µας.

 
Πρῶτον, τὰ ἱερὰ λείψανα µᾶς δείχνουν τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ. Ὑπάρχουν µερικοὶ ποὺ δὲν πιστεύουν καὶ ἀρνοῦνται τὸν Θεὸ καὶ ὑπάρχει καὶ κάποιος φιλόσοφος παλαιότερα ποὺ ἔλεγε ὅτι ὁ Θεὸς ἀπέθανε. Ἐµεῖς οἱ Χριστιανοὶ πολλὲς φορὲς χρησιµοποιοῦµε διάφορα ἐπιχειρήµατα γιὰ νὰ ἀποδείξουµε τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, ἐπιχειρήµατα φιλοσοφικά, ὀντολογικά, κοσµολογικὰ καὶ ἠθικά. Ἡ µεγαλύτερη ἀπόδειξη τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ εἶναι τὰ ἱερὰ λείψανα. Αὐτὰ δείχνουν ὅτι ὁ Θεὸς ὑπάρχει καὶ εἶναι ζωντανός. Δὲν εἶναι ὁ Θεὸς τῶν φιλοσόφων καὶ τῶν στοχαστῶν, ἀλλὰ ὁ Θεὸς τῶν Ἁγίων. Εἶναι ὁ Θεὸς τῆς ἁγίας Παρασκευῆς καὶ ὁ Θεὸς τοῦ ἁγίου Πολυκάρπου. Ὑπάρχουν πολλὰ λείψανα τὰ ὁποῖα παραµένουν ἄφθαρτα, δὲν λιώνουν καὶ ἄλλα ἱερὰ λείψανα τὰ ὁποῖα εὐωδιάζουν καὶ κάνουν θαύµατα. Προχθὲς ποὺ ἐρχόµουν στὸ Βουκουρέστι, στὸ ἀεροδρόµιο, τὸ ἔµαθαν πολλοὶ (ἄνθρωποι) καὶ ἦρθαν 500 περίπου ἄνθρωποι γιὰ νὰ προσκυνήσουν τὸ λείψανο τοῦ ἁγίου Πολυκάρπου καὶ παρετήρησα ὅτι µέσα ἀπὸ τὰ λείψανα ἔβγαινε πολλὴ εὐωδία. Ἀπόδειξις ὅτι µέσα ἐκεῖ ὑπάρχει ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος.
  

Ὅταν πεθαίνη ὁ ἄνθρωπος καὶ φεύγη ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶµα, τὸ δέρµα πρέπει νὰ καταστραφῆ, νὰ λιώση. Τὸ δέρµα εἶναι γεµάτο ἀπὸ κύτταρα καὶ ἔπρεπε αὐτὰ νὰ διαλυθοῦν μὲ τὸν θάνατο. Τί εἶναι ὄµως ἐκεῖνο ποὺ κάνει τὰ ἱερὰ λείψανα νὰ παραµένουν ἄφθαρτα καὶ νὰ διατηρῆται τὸ δέρµα; Εἶναι ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὸ δείχνει ὅτι ὁ Θεὸς ὁ δικός µας εἶναι ζωντανός. Δὲν εἶναι µιὰ ἀξία καὶ µιὰ ἰδέα, ὅπως ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες φιλόσοφοι, δὲν εἶναι κάποιος ὁ ὁποῖος κατοικεῖ στοὺς οὐρανοὺς καὶ ἀπὸ ἐκεῖ διευθύνει τὸν κόσµο. Ὁ Θεὸς ἀναπαύεται στοὺς ἁγίους καὶ αὐτὸ φαίνεται καθαρὰ στὰ ἅγια λείψανα.

 
Δεύτερο θεολογικὸ µήνυµα εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι Σῶµα Χριστοῦ, ἀλλὰ εἶναι, ὅµως, καὶ κοινωνία τῆς θεώσεως, διότι φθάνουµε στὴν θέωση, στὴν ἕνωση µὲ τὸν Θεό. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι μιὰ φιλανθρωπικὴ ὀργάνωση, δὲν εἶναι µιὰ θρησκεία, ὅπως οἱ ἄλλες θρησκεῖες, δὲν εἶναι ἕνα ἀνθρώπινο σωµατεῖο, ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ Σῶµα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τὰ ἱερὰ λείψανα εἶναι τὰ µέλη τοῦ Σώµατος τοῦ Χριστοῦ. Γιατί, ὅπως ἔλεγα προηγουµένως, ὁ Χριστὸς κατοικεῖ µέσα στοὺς Ἁγίους. Αὐτὸ δείχνει καὶ ποιὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς Ἐκκλησίας µας.

 
Ὁ βαθύτερος σκοπὸς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νὰ κάνη τὸν ἄνθρωπο ἅγιο. Ἡ Ἐκκλησία µὲ τὰ ἅγια Μυστήρια καὶ τὴν ἀσκητικὴ ζωὴ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν θέωση καὶ τὸν ἁγιασµό. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ ἐργαστήριο τῆς ἁγιότητος. Ἡ Ἐκκλησία ἔχει σκοπὸ νὰ κάνη τὸν ἄνθρωπο ἱερὸ λείψανο. Αὐτὸς εἶναι ὁ βαθὺς σκοπὸς τῆς ζωῆς µας. Νὰ γίνουµε ἅγιοι, ὅπως ἡ ἁγία Παρασκευὴ καὶ ὁ ἅγιος Πολύκαρπος.

 
Καὶ τρίτο σηµεῖο, θεολογικὸ µήνυµα τῶν ἱερῶν λειψάνων εἶναι ὅτι καταργήθηκε ὁ θάνατος. Πρὶν τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ ὁ θάνατος ἦταν ἕνα φοβερὸ θηρίο. Κανένας δὲν µποροῦσε νὰ τὸν νικήση. Μετὰ ὅμως τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὅσοι ἑνώνονται µὲ τὸν Χριστὸ νικοῦν τὸν θάνατο. Ὁ θάνατος, ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Μάξιµος ὁ Ὁµολογητής, εἶναι ἕνας µεγάλος ὕπνος. Ἔβλεπα αὐτὲς τὶς ἠµέρες τὸ ἱερὸ λείψανο τῆς ἁγίας Παρασκευῆς. Εἶναι σὰν νὰ κοιµᾶται καὶ περιµένει τὴν φωνὴ τοῦ Ἀρχαγγέλου, γιὰ νὰ ξυπνήση στὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ θάνατος τώρα δὲν εἶναι φοβερὸς καὶ τροµερός. Μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὅπως εἶπα προηγουµένως, εἶναι ἕνας ὕπνος. Μὲ τὸν θάνατο µεταβαίνoυµε ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωὴ στὴν ἄλλη ζωή. Ἀπὸ αὐτὸν τὸν κτιστὸ ναὸ ὁδηγούµαστε στὸν ἄκτιστο ναό. Ὁ θάνατος εἶναι µιὰ συνάντηση τοῦ ἀνθρώπου µὲ τὸν Θεό, τὴν Παναγία καὶ ὅλους τοὺς Ἅγιους.

 
Αὐτὰ εἶναι τὰ τρία µεγάλα θεολογικὰ µηνύµατα, τὰ ὁποῖα βγαίνουν ἀπὸ τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων μας, ὅτι δηλαδὴ ὁ Θεὸς ὑπάρχει, εἶναι ζωντανὸς Θεός, ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ ἐργαστήριο τῆς ἁγιότητος καὶ ὁ θάνατος ἔχει καταργηθῆ, εἶναι ἕνας ὕπνος.

 
Γι᾽  αὐτὸ προσκυνοῦµε µὲ τόση µεγάλη ἀγάπη καὶ σεβασµὸ τὰ ἱερὰ λείψανα. Γι᾽ αὐτὸ ἐγκαινιάζουµε τοὺς Ἱεροὺς Ναούς, θέτοντας τὰ ἅγια λείψανα τῶν µαρτύρων στὴν Ἁγία Τράπεζα.

ΤΡΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΓΙΑ ΛΕΙΨΑΝΑ
Μητρ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου

ΠΗΓΗ: περιοδ. «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ»
Ἱ. Μητρ. Ναυπάκτου, τ. 183, Ὀκτώβριος 2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

186 - H κολώνα όπου κατά την παράδοση αποκεφαλίσθηκε η αλεξανδρινή Μεγαλομάρτυς Αγία Αικατερίνη

Η κολώνα όπου κατά την παράδοση
αποκεφαλίσθηκε η αλεξανδρινή Μεγαλομάρτυς Αγία Αικατερίνη.

Στον Καθολικό Ναό της Ιεράς Πατριαρχικής Μονής Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου Αλεξανδρείας φυλάσσεται ως πολύτιμο θησαύρισμα η κολώνα όπου κατά την παράδοση αποκεφαλίσθηκε η αλεξανδρινή Μεγαλομάρτυς Αγία Αικατερίνη.

Η κολώνα όπου κατά την παράδοση
αποκεφαλίσθηκε η αλεξανδρινή Μεγαλομάρτυς Αγία Αικατερίνη.

Πηγή: Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής

185 - Βυζαντινοί εγκόλπιοι σταυροί με Τίμιο Ξύλο

Βυζαντινοί ιεροί θησαυροί διασκορπίστηκαν όχι μόνο προς τη Δύση, αλλά και προς την Ανατολή. Μάλιστα πολύτιμα ιερά αντικείμενα βυζαντινής προέλευσης έχουν βρεθεί ακόμα και στην Κίνα. Αν και η λειψανοθήκη ενδιαφέρεται περισσότερο για τη διάδοσή τους στη Λατινική Δύση, η αντίστροφη πορεία, η πορεία δηλαδή προς την Ανατολή, δεν μας αφήνει αδιάφορους.

Το Μουσείο Καλών Τεχνών στην Τιφλίδα (Γεωργία) αποθησαυρίζει εγκόλπιους βυζαντινούς σταυρούς με τεμάχια Τιμίου Ξύλου που προέρχονται από το σκευοφυλάκιο του Καθεδρικού Ναού της Μονής Martvili (Γεωργία). Η λειψανοθήκη κατάφερε να βρει δύο φωτογραφίες από δύο διαφορετικούς εγκόλπιους βυζαντινούς σταυρούς του 10ου αιώνα που σύμφωνα με τις πηγές έφεραν μικροτεμάχια Τιμίου Ξύλου και ίσως άλλα λείψανα. Οι φωτογραφίες δείχνουν την πίσω πλευρά των δύο σταυρών.  

 

Βυζαντινός εγκόλπιος σταυρός με Τίμιο Ξύλο (περίπου του 10ου αιώνα).
Μουσείο Καλών Τεχνών στην Τιφλίδα (Γεωργία).
Μέρος κάποτε του θησαυρού του Καθολικού Ναού της Μονής Martvili.

Ο ένας σταυρός με διαστάσεις 9 Χ 16 εκ. παρουσιάζει την Θεοτόκο στον τύπο της Οδηγήτριας περιστοιχιζόμενη από τους τέσσερεις ευαγγελιστές, ενώ ο άλλος σταυρός  παρουσιάζει την Θεοτόκο δεομένη, τον Άγιο Νικόλαο, τον Άγιο Δημήτριο και τον Ιερό Χρυσόστομο. Και οι δύο σταυροί είναι διακοσμημένοι με μαργαριτάρια, σμαράγδια, ρουμπίνια, ζαφείρια, άλλους πολύτιμους λίθους, χρυσό και σμάλτο.

Άλλος βυζαντινός εγκόλπιος σταυρός με Τίμιο Ξύλο (περίπου του 10ου αιώνα).
Μουσείο Καλών Τεχνών στην Τιφλίδα (Γεωργία).
Μέρος κάποτε του θησαυρού του Καθολικού Ναού της Μονής Martvili.

Μία έρευνα σε ρωσικά αρχεία αποκάλυψε παλιές φωτογραφίες από τους θησαυρούς της Μονής Martvili. Όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες που ακολουθούν (μία μικρή επιλογή), οι σταυροί ήταν τοποθετημένοι σε ειδική θήκη.

184 - Οι ιερές εμβάδες του Αγίου Διονυσίου - Ιστορία και παράδοση

Αναδημοσιεύουμε εδώ, λόγω του ενδιαφέροντός του, το άρθρο του Δρ Χρήστου Χ. Καρύδη "Οι ιερές εμβάδες του Αγίου Διονυσίου - Ιστορία και παράδοση" που πρωτοδημοσιεύτηκε στον ιστότοπο "Αρχαιολογία και Τέχνες".

Ιερή εμβάδα του Αγίου Διονυσίου.

Η υπόδηση μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια βασική ανάγκη του ανθρώπου και μέρος της ένδυσης, αλλά στην πραγματικότητα για αυτούς που ασχολούνται με το συγκεκριμένο πεδίο είναι όχι μόνο τεχνική, αλλά τέχνη και πολλές φορές καλλιτεχνία που απαιτεί ιδιαίτερη φαντασία και συνθετική ικανότητα από τους δημιουργούς της.
 
Στο συγκεκριμένο άρθρο θα γίνει αναφορά στην ιστορία, την κατασκευή και την παράδοση των ιερών εμβάδων (παντούφλες) του Αγίου Διονυσίου της Ζακύνθου. Η συγκεκριμένη υπόδηση τοποθετείται στην ειδική κατηγορία των ιερών ορθόδοξων ενδυμάτων που συνδέονται με τα ιερά λείψανα.
 
Tα μορφολογικά και αισθητικά στοιχεία που εντοπίστηκαν στη μελέτη των υφασμάτινων εμβάδων του Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου αναδεικνύουν την τέχνη και την ομοιότητα που παρουσιάζουν οι εμβάδες των Επτανήσιων Αγίων από τον 18ο αιώνα και έπειτα. 

183 - Νέες φωτογραφίες από το βυζαντινό στρατιωτικό εγκόλπιο με λύθρο του Αγίου Δημητρίου

Η πίσω πλευρά του βυζαντινού στρατιωτικού εγκολπίου με λύθρο του Αγίου Δημητρίου, χώμα
δηλαδή ανακατεμένο με πηγμένο αίμα του Αγίου που λαμβανόταν από το μέρος του μαρτυρίου του.
Η εσωτερική τετράγωνη θήκη με παράσταση του Αγίου Δημητρίου περιείχε πιθανώτατα μύρο του Αγίου.

Στην ανάρτηση 9 - ΑΙΤΕΙΣΕ ΘΕΡΜΟΝ ΦΡΟΥΡΟΝ ΕΝ ΜΑΧΑΙΣ ΕΧΕΙΝ είχαμε παρουσιάσει ένα σπάνιο βυζαντινό στρατιωτικό εγκόλπιο λειψανοθήκη με λύθρο του Αγίου Δημητρίου, αλλά είχαμε καταφέρει να βρούμε μόνο δύο φωτογραφίες. Πρόσφατα όμως η λειψανοθήκη βρήκε άλλες πέντε φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης και σας τις παρουσιάζει παρακάτω: 

182 - Επιστολιμαία μελέτη περί της τιμής των πρεσβειών των Αγίων και των λειψάνων αυτών

Εγώ τους δοξάζοντάς με αντιδοξάσω

Η "Επιστολιμαία μελέτη περί της τιμής των πρεσβειών των Αγίων και των λειψάνων αυτών" του πρώην Μητροπολίτη Μεσσηνίας Πολυκάρπου Συνοδινού δημοσιεύθηκε σε δύο συνέχειες στο περιοδικό Θεολογία το 1956-7 [τόμος ΚΖ' (1956), τχ 4 (σσ. 634-642) και τόμος ΚΗ' (1957), τχ 1 (σσ. 91-102)].

Η μελέτη αυτή που παρουσιάζεται υπό τύπον επιστολής απαντά σε κάποιον υποτίθεται Ελληνοαμερικάνο, ο οποίος αμφιβάλλει αν θα πρέπει να τιμούμε και να προσκυνούμε τους αγίους και τα λείψανά τους. Μάλιστα φρονεί ότι η τιμή και η προκύνησις προς τους αγίους και τα λείψανά τους είναι "ένδειξις αρχαίας ειδωλολατρικής πλάνης". Η μελέτη του πρώην Μητροπολίτη Πολυκάρπου Συνοδινού είναι πολύ ενδιαφέρουσα και αναδημοσιεύεται στη λειψανοθήκη λόγω του πλούτου των πληροφοριών και της θεολογικής ανάλυσης του συγγραφέα της.

Ο Πολύκαρπος Συνοδινός (1864-1947) γεννήθηκε στη Σίφνο το 1864. Το 1885 πήγε να σπουδάσει στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Από το 1900 περίπου υπηρέτησε σαν ιεροκήρυκας σε πολλές μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος και το 1923 εξελέγη Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, θέση που διατήρησε έως το 1933, οπότε και εκλέχθηκε με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας, μετά την εκδημία του Μελετίου Σακελαρόπουλου. Μητροπολίτης Μεσσηνίας παρέμεινε ως το 1945, οπότε και παραιτήθηκε. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ανέπτυξε πλούσια ποιμαντική και κοινωνική δράση.

Απεβίωσε στις 17 Σεπτεμβρίου 1947 στην Αθήνα και ετάφη στο Α' Κοιμητήριο των Αθηνών. Αργότερα τα λείψανά του μεταφέρθηκαν, βάσει της τελευταίας του επιθυμίας, στη Σίφνο, τα οποία βρίσκονται σήμερα σε ειδική κρύπτη, στον Ιερό Ναό του Ιωάννου του Θεολόγου "Μουγκού" στη Σίφνο και συγκεκριμένα στο παρεκκλήσι του Αγίου Πολυκάρπου.

Διαβάστε το υπόλοιπο παρακάτω:

181 - Φωτογραφίες από τους συλημένους κειμηλιακούς θησαυρούς της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου

Σπάνια Σταυροθήκη με Τίμιο Ξύλο και ίσως άλλα λείψανα.
Χρησιμοποιούνταν από τους λεγόμενους "ταξιδευτές" (συνήθως κληρικούς)
σε περιοδείες "ιεράς ζητείας" προς συλλογή ελεών.
Γνωστός ταξιδευτής ήταν ο  Καισάριος Δαπόντες (1713 - 1784).

Το 2006, το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Βουλγαρίας (Σόφια) διοργάνωσε μία έκθεση με τίτλο: "Βουλγαρικοί Θησαυροί 9ος-19ος αιώνες", της οποίας τα κύρια εκθέματα ήταν οι θησαυροί του Στρατιωτικού Ταμείου της Βουλγαρίας, οι οποίοι ήταν μέχρι τότε αφανείς, ενώ έγινε γνωστή η ύπαρξή τους μόλις το 1992.

Το 1916, κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, μία επιτροπή 200 Βούλγαρων ειδικών τριγύρισε τη Μακεδονία και τη Θράκη και λεηλάτησε μουσεία, εκκλησίες και μοναστήρια (γνωστότερη περίπτωση είναι οι κειμηλιακοί θησαυροί της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου). Οι λεηλατημένοι πολιτιστικοί θησαυροί, θα έπρεπε να επιστραφούν από τη Βουλγαρία βάσει της Συνθήκης Ειρήνης του Νεϊγύ (1919)  στην Ελλάδα, αλλά αυτό δεν έγινε ποτέ.

Άλλη σπάνια Σταυροθήκη με Τίμιο Ξύλο και λείψανα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσιοστόμου,
Αγίας Παρασκευής και Αγίου Τρύφωνος. Χρησιμοποιούνταν επίσης από "ταξιδευτές"
σε περιοδείες "ιεράς ζητείας" προς συλλογή ελεών.

Οι παρακάτω φωτογραφίες απεικονίζουν μόνο μερικά από τα κλαπέντα ιερά αντικείμενα της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου:

180 - Δύο κάρες αγίων από τους συλημένους θησαυρούς της Μονής Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου

Η κάρα της Αγίας Ματρώνας της εν Κωνσταντινουπόλει σε "ομιλούσα" επίχρυση λειψανοθήκη
διακοσμημένη με πολύτιμους λίθους, μέρος κάποτε των συλημένων κειμηλιακών θησαυρών
της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου.

Στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο (Национален Исторически Музей) της Βουλγαρίας (Σόφια) φυλάσσονται δύο υπέροχες "ομιλούσες" λειψανοθήκες με τις κάρες της Αγίας Ματρώνας της εν Κωνσταντινουπόλει και του Αγίου Διονυσίου Α΄, του επονομαζόμενου Σοφού, ο οποίος διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 1467-1471 και 1488-1490. Οι κάρες προέρχονται από τους συλημένους από τους βούλγαρους κομιτατζήδες κειμηλιακούς θησαυρούς της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου.

Η κάρα του Αγίου Διονυσίου Α΄, Οικουμενικού Πατριάρχου, σε "ομιλούσα"
επίχρυση λειψανοθήκη, μέρος κάποτε των συλημένων κειμηλιακών
θησαυρών της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου.

Σόφια, Βουλγαρία.

Διαβάστε περισσότερα παρακάτω: